ErTaTi is een oude blog van me dochter en mezelf CM v.d S.
Door omstandig heden van me lieve dochter Tanja zijn we gegeven moment gestopt met deze blog, dat was erg jammer maar het was niet anders.
Mijn bloggen zijn bewaard gebleven en mee verhuist naar mijn blog Mijn wandeling door het leven, maar die van Tanja stond al die tijd op de blog/website Ertati en ik wou het bewaren voor nu en de toekomst.
Lees maar haar blogs hier onder en dan snap je zeker weten waarom!!!
CM v.d S
------------------------------------------------------------------------------------------
In iedereens leven gebeurd wel altijd iets naars, het overleiden van opa/oma of van een goeie vriend. Maar ook gewoon een belangrijke afspraak die niet door gaat. Die dingen kunnen allemaal spanningen geven. Maar hoe ga je met die spanningen om? Ik heb mezelf op mijn 13e aangeleerd om mezelf te snijden wanneer ik spanning had. Toch is dat maar een tijdelijke oplossing zoals veel dingen zijn. Blowen, alcohol en roken zijn vaak ook maar tijdelijke oplossingen. Het zijn directe oplossingen, die ook meteen helpen als je het hebt gedaan. Maar op langer termijn is het allemaal niet goed voor je en zelfs verslavend. Vaak op de hoge stress momenten zie je alleen maar directe oplossingen. Toch is het soms goed als je spanning voelt om eens goed na te denken over een oplossing op langer termijn. Ik ga tegenwoordig 3 stappen af als ik spanning voel.
Stap 1 is voor mij even gaan zitten en opschrijven welke oplossing er bij me op komt en wat die oplevert.
Stap 2 is over na denken of het ook op langer termijn werkt.
En zo niet dan ga ik naar stap 3 een nieuw oplossing bedenken.
Klink heel simpel maar toch is dat het vaak niet, als ik in een paniek aanval zit weet ik vaak niet hoe te hendelen. En mijn automatisme zegt direct "snijden", ik heb mezelf nu aangeleerd om eerst goed na te gaan denken over of het echt de oplossing is. Nu gaat het 99 van de 100 keer goed en lukt het mij om een betere oplossing te bedenken. Zo is het nu mij gelukt om ongeveer 5 maanden "clean" te zijn van automutilatie. Ook al weet ik dat het toch vast nog wel een paar keer mis zou kunnen gaan.
------------------------------------------------------------------------------------------
Zoals belooft zou ik nog een blog maken over begeleid wonen.
Ik zit bij anton constandse, bij het begeleid wonen proces. Ze werken in fases, die ga ik stap voor stap door nemen met wat het inhoud.
Er zijn 3 fases ik zit in fase 1, dat houd in dat je alles hand in hand doet tot je het zelfstandig kan. Wassen doe je de 1e keer altijd samen. Maar ook de taken die je hebt zoals koken, kamer schoon houden en boodschappen doen doe je samen. Na loop van tijd mag je steeds meer dingen zelfstandig doen. Ook krijg je de tijd om aan alles te wennen want het is een grote stap van waar je vandaan komt naar op jezelf wonen. In deze fase stel je wen doelen. Zo kan je bijvoorbeeld het doel stellen "Aan alle mensen wennen". Maar dat hoeft niet persee ik heb het doel met hete dingen leren omgaan. Ik vind/vond koken erg eng door de hitte dus heb dat doel gesteld omdat ik me al zo goed als gewend voelt hier. Deze fase duurt ongeveer 3 maanden soms langer soms korter. Dan kom je in fase 2 hier in ga je ook doelen stellen dat kan verschillen van grote doelen tot hele kleine. Je kan bijvoorbeeld het doel nemen om werkelijk elke dag een dag besteding te hebben. Dan ga je met je pb-er (Persoonlijk begeleider) een plan maken om dat doel te realiseren. Dit doe je ongeveer 6 maanden á een jaar. Daarna kom je in fase 3 dat is de uitstroom fase dan ga je kijken waar je daarna heen wilt je kan naar een oudere instelling gaan van anton costandse of gewoon echt helemaal op jezelf. Maar er zijn natuurlijk ook andere mogelijkheden.
Buiten dat je in fases werkt en ze je helpen met ondersteunen van je doelen helpen ze je ook als het gewoon even lastig gaat. Als je met iemand wilt praten of als je voor iets anders hulp nodig hebt. Je komt hier ook niet zonder dat je een diagnose heb en een indicatie bij jeugdzorg hebt. Dan kom je pas op de wachtlijst vaak duurt hij rond de 6 maanden maar kan ook langer zijn. Ik heb geluk gehad werd binnen een maand gebeld dat ik kon komen.
------------------------------------------------------------------------------------------
Laatste tijd heel weinig actief geweest, dit komt voornamelijk omdat ik sinds kort op mezelf woon. Nja ik zit in een begeleid wonen proces. Dit houd in dat ik wel op mezelf woon maar dat er altijd begeleiding is. Die helpen met het ontwikkelen van je vaardigheden. Zo leer ik zelf koken en wassen. Maar ook helpen ze me met doelen stellen. Nu heb ik het doelen leren koken en minimaal 4x perweek naar buiten gaan. Daar helpen ze dan mee.
Omdat ik ook nog andere afspraken heb met hulpverleners heb ik de afgelopen tijd geen tijd gehad om bloggen te maken.
-------------------------------------------------------------------------------------------
Iedereen heeft wel eens pieken en dalen. Soms hele heftige bergen en soms diepe kraters. Maar wat als je dalen zo diep zijn dan je niet meer weet hoe je er uit komt. Dat voelt vaak of je in een nachtmerrie zit en niet meer wakker kan worden. Wat moet je dan? Gelukkig kom je er 99 van de 100 keer weer uit maar toch kan het voelen of het oneindig is. Vaak zijn oplossingen moeilijk te vinden wanneer je alleen met nare gedachtes zit. Dan is hulp van een ander vaak erg handig toch is het vragen om hulp erg moeilijk. Ik doe het liever alleen ook als ik weet dat dat eigenlijk niet gaat lukken en ik beter om hulp kan vragen. Gelukkig heb ik hulp van ambulante hulpverleners. En die helpen me ook al zou ik het liever zonder willen. Vaak weet ik bij mezelf dat ik het niet alleen kan en bespreek ik het soms met tegenzin met het ambulante team. Maar dan weet ik dat het het beste is want met 2 mensen is een oplossing toch sneller gevonden dan alleen.
------------------------------------------------------------------------------------------
Omgaan het je gevoelens is erg lastig. Iedereen heeft zo zijn eigen manier er voor, sommige mensen gaan muziek luisteren en trekken zich terug maar er zijn ook mensen die dan helemaal uit hun bol gaan en iedereen en alles gaan lopen uitschelden. Maar wat is nou beter? Het bij jezelf houden en alles opkroppen of alles er uit gooien en misschien iemand anders in jou scheld bui ook kwetsten.
Bij nare kwetsende woorden word het zelfde pijn systeem geprikkeld dan als je bijvoorbeeld je buikpijn hebt. Alleen bij geestelijke pijn kan je geen paracetamol nemen om van de pijn af te komen. Maar je kan wel vaak iets gaan doen bij wat je leuk vind waardoor je minder aan de nare dingen denkt en je dus minder pijn voelt. Bijvoorbeeld in mijn geval ga ik op pad als ik me niet fijn voel even me gedachtes uitlaten. Maar ik kan ook mezelf gaan pijn doen want dat is ook gerelateerd als afleiding. Alleen is dat een kortdurende oplossing.
Op het moment dat je het doet kan het heel opluchtend zijn net als je bijvoorbeeld een flinke huilbui hebt gehad maar het werkt maar even en heb daarna weer spijt waardoor je in principe eigenlijk alles erger maakt. Als je naar buiten gaat een stuk wandelen is dat een langdurige oplossing. Dus in principe is dat slimmer om te doen. Toch is zo denken in veel gevallen erg lastig want veel mensen die zichzelf verwonden zijn verslaaft en doen het soms niet eens meer bewust. Dan kom je in een dissociatie. Dat is in mijn geval het zelfde als een blackout waarin in onbewust dingen doe, dat voorkomt als ik heftige gevoelens bent. Dat valt vaak niet te voorkomen en dus kan ik niet zelf me oplossing kiezen. Want bewust wil je toch liever jezelf geen pijn doen en kiezen voor een wandeling.
------------------------------------------------------------------------------------------
Je hebt leerplicht van je 5e tot je 18e. Maar dat kan altijd anders lopen door bijvoorbeeld een ziekte of iets waardoor school niet meer mogelijk is. Dan krijg je een vrijstelling voor school. Dat kan je alleen krijgen wanneer een arts of een andere deskundige jou een verklaring geeft. Je krijgt dan een gesprek met de leerplicht en dan word er besloten of je naar school moet of niet. En zo niet voor hoelang niet. Zo ben ik al vanaf me 15e niet meer op school geweest kreeg een vrijstelling van een jaar daarna zou ik opnieuw moeten kijken of het verlengt werd of ik het opnieuw ging proberen. Ik ging het opnieuw proberen en ging naar een speciale school. Waar het opnieuw na 5 maanden niet meer ging ook al hoefde ik maar 1x perweek een halfuur op school te zijn het lukte niet.
Zo is er gister weer besloten dat ik waarschijnlijk weer een vrijstelling zou krijgen. Of ik kan doorgaan maar dan moet er wel een strak plan worden getrokken. Ik mag nu zelf beslissen wat ik ga doen. En dat is een lastige keuze want welke keuze je ook maakt het heeft een grote kans dat je weer teleurgesteld word in jezelf. Als ik weer tijdelijk stop word ik teleurgesteld dat het weer is mislukt. Maar als ik door ga en het gaat dan weer mis (Waar een grote kans zit) ben ik ook weer teleurgesteld.
Soms zijn keuzes heel lastig maar vaak ook weer een bron van nadenken wat je nou eigenlijk wilt en wat niet.
-------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------
Ik kreeg vrijheid 1 na de 3e keer dat betekende dat ik alleen onder begeleiding naar buiten mocht en niet meer buiten de porten van de kliniek. Toen was het toch wel even een rot kliniek bedacht dat ik weg moest lopen en rende weg toen ik met een begeleider naar buiten ging. Dat had het gevolg dat ik even een week niet naar buiten mocht alleen onder begeleiding in de tuin.
Heb daar 9 maanden gezeten en ben nu weer thuis. En ook dan blijf je begeleiding krijgen, in mijn geval is dat 2x perweek een gesprek en als het nodig is naar een 24 uur kliniek. Dat houd in dat je daar maar 24 uur mag zijn en dan moet je het weer thuis proberen maar je kan er altijd naar toe. En hoe het nu is gaat het prima wel met pieken en dalen maar toch beter dan hoe het ging toen ik in de kliniek binnen kwam.
-------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
Soms zijn mensen in mijn ogen heel onbegrijpelijk. Mensen uitschelden zonder dat je daar echt een goeie reden voor hebt? Vandaag is het weer eens gebeurd was in het zuiderpark om eens lekker te sporten en ja hoor weer uitgescholden omdat ik er anders uit zie. Maar iedereen heeft toch het recht om er uit te zien hoe hij of zij wilt? Soms is het niet eens omdat iemand er zo uit wil zien. Dan komt het bv door een ziekte. Dan doet het zelf extra pijn als iemand er wat over zegt. Vaak zijn het kinderen van 13/14 die nare op merkingen maken naar me zonder er echt over na te denken wat het bij mij doet. Ik snap het ergers ook wel dat je iemand raar of anders kan vinden maar, waarom iemand dan uitschelden?
------------------------------------------------------------------------------------------
Iedereen heeft wel eens gedachtes met "waarom ben ik er". Meestal niet zo vaak en niet zo boeiend maar iedereen heeft ze wel eens. Maar wat als het verder gaat dan dat? Bv als mensen gepest worden gaat dan dat veder dan het alleen denken. Zo ook is dat bij mij gebeurd, ik heb vaak met muziek aan gezeten na een dag school te denken wat ik hier nou dan nog echt moet en waarom. Ik kon het vaak wel overzetten naar zelfbeschadiging maar dat is ook niet echt een optie. Ik kreeg al snel hulp en werd na 2 jaar opgenomen in een kliniek waar ik helemaal op gesloten werd. Toch werden de gedachtes erger en nam ik een overdosis in. Al snel naar een begeleider te gestapt en werd naar het ziekenhuis gebracht. Dat zo 3x in 1 week. Kreeg norit om alle giftige stoffen uit me lichaam te krijgen. Toch komen er elke dag mensen in het ziekenhuis met net zo verhaal en die niet meer te redden zijn. En vaak kon je dat voorkomen als je 1x tegen die gene had gezegd dat je van hem/haar hield. Is toch een goeie reden om niet te pesten en vaker tegen iemand te zeggen dat je van iemand hou?
-------------------------------------------------------------------------------------------
In een kliniek komen is niet zo lastig maar er weer uit komen is dat wel. Je hele vrijheid terug alles kunnen doen zonder dat er dan ook maar echt iemand echt oplet. Ineens weer elke dag prikkels en dan word er nog van je verwacht dat je ook maar meteen volle dagen naar school gaat of naar je werk gaat. Want je bent weer beter toch? Maar zo werkt het niet, ben nu al ruim 3 maanden terug thuis en merk dat er mensen steeds minder aan me vragen of het wel gaat terwijl het terug thuis zijn veel lastiger is dan in de kliniek zijn. Elke keer weer naar buiten om naar afspraken te gaan, al lastig überhaupt naar buiten gaan is een hele onderneming. Heb 9 maanden lang bijna geen prikkels gehad en als je dan buiten bent heb je overal prikkels. Omdat je door al die prikkels al bijna niet meer naar buiten wilt ga je ook niet en je word je weer somber. En dus weer een grote kans op terug val. Terwijl niemand het merk glij je weer langzaam naar beneden. Niemand die aan jou of je omgeving vraagt hoe het nou gaat. Zo raak je langzaam terug in de isolement.
Vandaar ook het volgende plaatje om mensen duidelijk te maken om eens wat vaker aan elkaar te vragen hoe het met iemand is en niet alleen wanneer het slecht gaat met iemand.
-------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
Zeggen ik hou van jou. Blijft voor iedereen lastig, maar niet alleen het zeggen is lastig maar ook het ontvangen er van. Ik zelf kap snel een gesprek wanneer iemand ineens heel aardig voor me is. En ik zal daar vast niet de enige in zijn. Niet alleen dat zeggen is lastig maar ook sorry zeggen, je merkt het vaak al op tv als iemand wat fout doet zegt die gene 99 van de 100 keer geen sorry. Soms moet je gewoon toe geven dat je fout zat ook al is dat erg lastig. Maar om dat iedereen wel eens een sorry of ik hou van jou nodig heeft doe ik dit bij deze voor iedereen die dit leest, ik hou van jou. Zorg dat je het zelf ook zo vaak mogelijk tegen iemand zegt waarvan jij vind dat die gene het verdient want iedereen heeft het wel eens nodig om iemand te hebben die zegt dat die van je houd.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Door dat ik het weet van mezelf is het nog lastiger om mensen te vertrouwen omdat ik er altijd bij denk "ja dag die gaat er na een jaar toch weer vandoor en zit ik weer in me eentje". Niet alleen op school is dit lastig maar ook daar omheen.
Op zich is dit nooit echt een groot probleem geweest, het was nooit leuk maar toen ik 2 jaar geleden bij me psycholoog weg moest werd het erger. Was zo gehecht aan haar en vertrouwde haar door en door. Moest abrupt bij haar weg om naar een andere instelling te gaan voor me borderline omdat mijn toestand toen bij haar niet meer te behandelen was. Vanaf toen vertrouwde ik niemand meer deed vaak alsof omdat ik dan al alleen en iemand me meer kon verlaten.
------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------
3 mei 2014 Door Tanja
Blije gevoelens als nog erg naar.
Ik heb borderline en autisme dat kan erg lastig zijn. In deze blog leg ik uit hoe gevoelens bij mij werken. Ik zelf heb weinig last van me autisme, wat meer van me borderline. Ik kan het 1e moment helemaal blij zijn en het andere moment gek worden van me gevoelens. Ik kan ook totaal niet goed met gevoelens om gaan. Helemaal niet omdat ik hiervoor een dysthyme stoornis heb gehad, dat is een langdurige depressie maar minder heftig. Ik ben gewend geweest om vaak niet blij te zijn. Tegenwoordig ben ik wel vaak blij maar dat is alsnog vaak naar omdat ik dat gevoel niet goed ken. En dus niet weet hoe ik dat moet gebruiken. Klink raar maar ik ben vaak liever somber dan blij. Want dat gevoel ken ik beter, maar goed door dat ik gevoelens niet goed weet te gebruiken weet ik ook niet wat ik moet doen. Zo kan ik erg impulsief zijn, denk niet na over de gevolgen maar ik doe gewoon. Ik kan omdat het in me hooft komt ineens naar het strand gaan zonder dat ik denk aan me ov wat ik daar ga doen en of het misschien niet te laat is om nog weg te gaan. Nee ik ga gewoon weg. Dat is opzich niet erg maar het heeft wel nare kanten als ik boos ben word ik ook echt boos en denk ik niet meer na over wat ik doe en waarom. Zo heb ik een tijd mezelf pijn gedaan telkens als ik boos werd moest ik dat ook lichamelijk voelen. Maar dacht nooit na over de gevolgen bv over littekens. Dat komt nu nog maar zelden voor dat ik echt mezelf wat doe. En leer steeds meer om tot 10 te tellen als ik wat wil doen. In die 10 seconden moet ik mezelf 2 vragen stellen, wat is het doel? En heeft het gevolgen? Als ik dat heb gedaan beslis ik wat ik ga doen. Naja genoeg getypt en uitgelegd ik hoop dat jullie mijn verhaal een beetje snappen.
-----------------------------------------------------------------------------------------
Geen opmerkingen:
Een reactie posten